Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2013/3476 K.2013/6017

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, İktisap ve mesken ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Davacının, kiralananın mesken ihtiyacı nedeniyle alındığını belirterek açtığı davada, mahkemece, davanın, iktisap tarihinden itibaren yasal süresinde ihtarda bulunularak yasal süresinde açıldığı ve davacı adına kayıtlı taşınmazda bulunduğu nedeniyle ihtiyaç iddiası kanıtlandığından bahisle davanın kabulü ile davalının tahliyesine karar verilmiş, hükmü davalı, ihtiyacın samimi olmadığını, davacının ihtiyacını ispatlayamadığını bildirerek temyiz etmiştir.

İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arzetmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir.

Olayımıza gelince; her ne kadar yerel mahkeme ihtiyacın ispatlandığını gerekçesinde belirtmiş ise de, ihtiyaca ilişkin hiçbir delil toplanmadan sadece 6570 Sayılı Yasa 7/d maddesine göre davanın süresinde açıldığının kabulü ile tahliye kararı verilmiştir. Taşınmazın iktisabı yalnız başına tahliye nedeni olmayıp davacının yukarıda açıklandığı gibi ihtiyaç iddiasını kanıtlaması gerekir. Bu nedenle mahkemece tarafların ihtiyaca yönelik delillerinin toplanarak sonucuna göre davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.