Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2013/4789 K.2013/16690

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, menfi tespit ve istirdat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı kiracılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı kiracılar vekili dava dilekçesinde davacıların davalıya ait taşınmazı 15/08/2005 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli sözleşme ile kiraladıklarını davalı kiralayan tarafından davacılar hakkında ödenmeyen kira alacakları nedeniyle icra takipleri yapıldığını, kira sözleşmesinin 3.maddesinde geciken her kira parası için aylık %12 oranında gecikme faizi ödeneceğinin yazılı olduğunu, davalının bu maddeyle ilgili davacıları aydınlatmadığını, bu miktardaki faizin BK.'nun 20.maddesi gereğince mutlak butlanla malul olduğunu belirterek davacıların ...

2. İcra Müdürlüğünün 2006/3917 Esas sayılı dosyası nedeniyle 43.890,03.TL, ... 8. İcra Müdürlüğünün 2007/407 Esas sayılı dosyası nedeniyle 27.336 TL faiz borçlarının bulunmadığının tespitine, ... 8.İcra Müdürlüğünün 2007/1246 Esas sayılı dosyasında davalıya ödenen 849,78 TL faizin istirdatına ve %40 icra tazminatına karar verilmesini istemiş, mahkemece ...

2.İcra Müdürlüğünün 2006/3917 Esas sayılı dosyası yönünden açılan menfi tespit davasının kesin hüküm nedeniyle reddine, ... 8. İcra Müdürlüğünün 2007/1246 Esas sayılı dosyası yönünden açılan istirdat davasının hak düşürücü süre yönünden reddine, ...

8. İcra Müdürlüğünün 2007/407 Esas sayılı dosyası nedeniyle açılan menfi tespit davasının kısmen kabulüne, takip tarihi itibariyle davacıların 1.718,08 TL işlemiş faiz borcunun bulunduğunun tespiti ile asıl alacağa icra takip tarihi olan 16/02/2007 tarihinden itibaren aylık % 6 oranında işlemiş faiz uygulanmasına karar verilmesi üzerine hüküm davacılar ve davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 12/03/2012 gün 2011/19064 Esas-2012/6387 Karar sayılı ilamı ile davacılar vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının yerinde olmadığı belirlenerek tarafların tacir olması,

mecurun ticari işletme işletmek amacıyla kiralanmış olması, kiralayanın ekonomik durumu, fahiş olduğu iddia edilen faiz oranının davacıların ekonomik mahvına neden olacak oranda olmadığından mahkemece faiz oranının %12 den % 6 ya indirilerek karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyularak aylık %12 den hesaplanan 3485,86 TL işlemiş faiz yönünden davacının borçlu olmadığının tespitine ve asıl alacağın takip tarihinden itibaren aylık %12 faiziyle tahsiline karar verilmiş ise de,

bozma ilamına uyulması Türk Borçlar Kanununun faize ilişkin yeni düzenlemesi karşısında kazanılmış hak oluşturmaz.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı TBK.nun 120. maddesinde temerrüt faizi düzenlenmiştir. Anılan madde hükmüne göre; "Uygulanacak yıllık temerrüt faiz oranı, sözleşmede kararlaştırılmamışsa, faiz borcunun doğduğu tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümlerine göre belirlenir.

Sözleşme ile kararlaştırılacak yıllık temerrüt faizi oranı, birinci fıkra uyarınca belirlenen yıllık faiz oranının yüzde yüz fazlasını aşamaz.

Akdi faiz oranı kararlaştırılmakla birlikte sözleşmede temerrüt faizi kararlaştırılmamışsa ve yıllık akdi faiz oranı da birinci fıkrada belirtilen faiz oranından fazla ise, temerrüt faiz oranı hakkında akdi faiz oranı geçerlidir."

6101 sayılı TBK.nın Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 7. maddesinde; "TBK.nın kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76. faize ilişkin 88. temerrüt faizine ilişkin 120. ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138. maddesi görülmekte olan davalara da uygulanır." hükmü öngörülmüştür.

Bu durumda yukarıda açıklandığı üzere kiracı hakkında Türk Borçlur Kanunu yürürlük kanunu madde 7 gereğince, Türk Borçlar Kanununun 120.maddesinin uygulanması gerekir. Mahkemece TBK. 120/2 maddesi gereğince getirilen faiz sınırlaması nazara alınarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.