Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2013/8293 K.2014/1474

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak miktar itibariyle duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira parası ile işlemiş faiz istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalının temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, 15.2.2010 tarihli dilekçesinde davalının kiracısı olduğunu, kiralananı tahliye etmediğinden 13679 TL kira farkı parasının sözleşmenin özel şartlar 7. maddesi gereğince %30 akdi faizi ile birlikte tahsilini istemiştir. Yargılama sırasında 5.4.2011 tarihinde talep ıslah edilerek kiralananın 7.1.2011 tarihinde tahliye edilerek bu tarihe kadar olan kira bedelinin de tahsilini istemiştir. Davalı davanın reddini savunmuştur. Mahkemece ıslah dilekçesi doğrultusunda 7.1.2011 tarihine kadar olan kira bedeli üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin önüne gelen uyuşmazlıklar dava tarihi itibarı ile çözümlenmesi gerekir. Dava tarihinden sonra gelişen olaylar dava ve ıslah konusu olamaz. Somut olayda ise kiralanan dava tarihinden sonra tahliye edilmiş ve davacı tarafından dava tarihinden tahliye tarihine kadar ödenmemiş kira paraları da ıslah dilekçesi ile istenmiş, mahkemece de ıslah dilekçesi doğrultusunda karar verilmiştir.

Mahkemece dava tarihine kadar olan işlemiş kiralar üzerinden karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde dava tarihinden sonra gerçekleşen ve ayrı bir davanın konusu olması gereken tahliye tarihine kadar kira bedeline hükmetmesi doğru değildir. Ayrıca davalının faize ilişkin temyizine gelince; sözleşme ile kararlaştırılacak yıllık temerrüt faizi oranı, birinci fıkra uyarınca belirlenen yıllık faiz oranının yüzde yüz fazlasını aşamaz.

Akdi faiz oranı kararlaştırılmakla birlikte sözleşmede temerrüt faizi kararlaştırılmamışsa ve yıllık akdi faiz oranı da birinci fıkrada belirtilen faiz oranından fazla ise, temerrüt faiz oranı hakkında akdi faiz oranı geçerlidir." 6101 sayılı TBK.nın Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 7. maddesinde.

"TBK.nın kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76. faize ilişkin 88. temerrüt faizine ilişkin 120. ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138. maddesi görülmekte olan davalara da uygulanır." hükmü öngörülmüştür. Bu durumda yukarıda açıklandığı üzere kiracı hakkında Türk Borçlar Kanunu Yürürlük Kanunu madde 7 gereğince, Türk Borçlar Kanununun 120.maddesinin uygulanması gerekir.

Mahkemece TBK.nın 120/2. maddesi gereğince getirilen faiz sınırlaması nazara alınarak karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.