KÜNYE
6. Hukuk Dairesi 2014/1197 E., 2014/1641 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Şubat 2014
- Mahkemesi
- İstanbul 13. İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 16/04/2013
- Numarası
- 2012/612-2013/260
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma
İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacılar ve davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Davacı alacaklı, borçlu davalılar hakkında, kira alacağı nedeniyle başlatmış olduğu icra takibine, davalı borçluların itirazı üzerine, davacı alacaklı, icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması isteminde bulunmuştur. Mahkemece davalı E.. A..'ın itirazının kaldırılmasına, asıl alacağın % 20' si oranında tazminatın bu davalıdan alınarak, davacıya verilmesine, davalı Engin hakkındaki itirazın kaldırılması talebinin reddine, asıl alacağın % 20'si oranında tazminatın davacıdan alınarak, bu davalıya verilmesine karar verilmiş, karar davacı-davalılardan E.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.
1- Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre, davalı Erol'un tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının icra inkar tazminatı yönünden temyiz itirazlarına gelince ;
Davacı 2008 yılı 5. ayla, 12. ay arası kira alacakları için 19.08.2008 tarihinde takip başlattığına göre takip tarihi itibarıyla davacı lehine % 40 oranında icra inkar tazminatına karar verilmesi gerekirken asıl alacağın % 20'si üzerinden karar verilmesi doğru değildir.
3- İİK'nun 68/7 maddesine göre itirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, talebin aynı nedenlerle reddi halinde ise alacaklı, diğer tarafın talebi üzerine yüzde yirmiden aşağı olmamak üzere tazminata mahkum edilir. Bu durumda davalı E..T..'nın talebi olmadığı halde bu davalı yararına icra inkar tazminatına karar verilmesi de doğru değildir.
Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2014/1197, K. 2014/1641, 17 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama