Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2014/12852 K.2015/9856

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, davalı ile davacının murisi arasında yapılan kira sözleşmesinin muvazaa nedeniyle geçersizliğinin tespiti ve davalının alt kira sözleşmesi nedeniyle elde ettiği kira gelirlerinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, boşandığı eşi dava dışı Y.T.’nın boşanmadan önce intifa hakkını üzerinde tutarak çıplak mülkiyetini kendisine devrettiği 188 parsel sayılı Avlulu Kerpiç ev, 189 parsel sayılı Avlulu Kargir ev ve 190 parsel sayılı arsayı 15.07.2011 başlangıç tarihli 30 yıl süreli 15.000 TL bedelle davalıya kiraladığını, 03.12.2011 tarihinde de Y.

T.'nın vefat ettiğini, davalının da bu yerleri 01.01.2012 tarihli kira sözleşmesiyle dava dışı C.C. ve H.C.’a aylık 300 TL’ye kiraladığını belirterek ölen eşinin söz konusu yerlerden faydalandırmamak amacıyla muvazaalı olarak yaptığı 15.07.2011 tarihli kira sözleşmesinin geçersizliğinin tespiti ile davalının dava dışı şahıslarla yaptığı alt kira sözleşmesi uyarınca 01.01.2012 tarihinden itibaren elde ettiği kira gelirlerinin tahsilini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde, intifa hakkına istinaden kira sözleşmesi yaptığını ve bedeli olan 15000 TL’yi PTT kanalıyla ödediğini, muvazaanın söz konusu olmadığını, davacının külli halef olarak sözleşmenin tarafı olup sözleşmeyle bağlı olduğunu belirterek haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 15.07.2011 tarihli sözleşmenin muvazaa nedeniyle geçersizliğinin tespitine, 01.01.2012 tarihinden dava tarihi olan 27.09.29013 tarihine kadar davalının aldığı kira bedeli olan 5700TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının kira alacağına yönelik temyizine gelince. Kira sözleşmesinde yasaklayıcı bir hüküm olmaması halinde kiracı kiralananı bir başkasına kiraya verebilir. Kiracının kiracısı olayında iki ayrı kira ilişkisi vardır. Bunlardan ilki kiralayan ile kiracı (birinci kiracı) arasındaki asıl kira sözleşmesidir. Diğeri ise kiracı ile kiralananı bu kiracıdan kiralayan(üçüncü kişi) arasındaki ikinci kira sözleşmesi alt kira sözleşmesidir.

Kiralayan, ikinci kiracıyı kira parasını kendisine ödemeye zorlayamaz. Zira alt kiracı kira parasını kendi kiralayanı olan birinci kiracıya ödemek zorundadır. Alt kiracı asıl kiracıya tabi olduğundan kiralayan ile kiracı arasındaki kira ilişkisi herhangi bir nedenle sona erdiğinde alt kiracının da kiracılığı son bulur. Mahkemece davalı ile dava dışı muris Y.

T. arasındaki 15.07.2011 tarihli 30 yıl süreli üst kira sözleşmesinin muvazaa nedeniyle geçersizliği tespit edilmiş olup bu belirlemeye göre davalı ile dava dışı C. C. ve H. C. arasındaki aylık 300 TL’ye düzenlenen alt kira sözleşmesi de geçersiz hale gelmiştir. Alt kira sözleşmesi tarafları bakımından bağlayıcı olup davacı, tarafı olmadığı alt kira sözleşmesi nedeniyle alacak isteminde bulunamaz.

Davacının, alt kira ilişkisine dayalı olarak yaptığı kira alacağı istemi yönünden açıklanan gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.