Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2014/2608 K.2014/13244

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak ve tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş ancak dava duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteğinin reddine karar verildikten sonra, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava erken tahliye nedeniyle sözleşme sonuna kadar olankira bedeli ve sözleşmede kararlaştırılan cezai şart alacağının tahsili istemlerine ilişkindir:Mahkemece Davanın kabulüne karar verilmiş,hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde.

Davalının 01.03.2009 başlangıç tarihli sözleşme ile kiracı olduğunu, sözleşmenin 01.03.2010 tarihinde yenilendiğini,yenilendikten 2 ay sonra davalının hiçbir sözlü ve yazılı ihtarda bulunmadan iş yerini terk ettiğini,sözleşmenin 4. maddesine göre erken tahliye halinde bakiye kira alacağı ve 3 aylık kira bedelinin cezai şart olarak ödenmesinin kararlaştırıldığını belirterek bakiye kira alacağı 55.000 TL ile üç aylık kira bedeli olan 16.500 TL cezai şart alacağı olmak üzere toplam 71.500 TL nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.Davalı vekili ise kira sözleşmesinin kendiliğinden bir yıl uzadığını,uzadıktan 2 ay sonra kiralananın tahliye

edildiğini,davacı Esine haber verilerek karşılıklı mutabakat sonucu tahliyenin gerçekleştiğini, tahliye tarihinde kiraya veren E.. B..'ın Hayatta olduğunu cezai şartın da fahiş talep edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Taraflar arasında düzenlenen 01.03.2009 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Sözleşmede aylık kira bedelinin 5.500 TL olduğu ve her ayın 5 inde ödeneceği kararlaştırılmıştır.Sözleşmenin 4.maddesinde “Kiracı veya kiraya veren kontrat bitiminden evvel tahliye ettiği veya tahliyesini istediği takdirde bakiye kira bedelleri dışında üç aylık kira bedeli kadar karşılıklı olarak cezai şart ödemeyi ve bu cezai şartın fahiş olmadığını şimdiden kabul ve taahhüt eder.Aksi halde meydana gelen tüm zarar kira kaybı mahrumiyetinden mesul olduğunu şimdiden kabul eder” hükmüne yer verilmiştir.

Kira sözleşmesi TBK'nun 347. maddesine göre aynı şartlarda bir yıl daha uzamıştır.Kira sözleşmesi uzadıktan 2 ay sonra kiralananın davalı tarafından tahliye edildiği konusunda bir ihtilaf bulunmamaktadır.İhtilaf taşınmaz tahliye edildikten sonra anahtarların teslim edilip edilmediği noktasındadır.Taraflar kiralananın kira sözleşmesi yenilendikten 2 ay sonra tahliye edildiği konusunda hem fikirdirler.

Anahtar teslimine ilişkin bir belge sunulmamış ancak davalı, davacılara anahtar teslimine ilişkin yemin teklifinde bulunmuş,davacılar yeminlerinde annelerinin anahtarı teslim alıp almadıklarını bilmediklerini kendilerinin anahtarı teslim almadıkları konusunda yemin eda etmişlerdir. Her ne kadar davalı taraf anahtar teslim tarihini kanıtlayamamış ise de.

Taşınmazın kira sözleşmesi yenilendikten 2 ay sonra yani 01.05.2010 tarihinde tahliye edildiğini davacılar beyan ettiklerinden anahtar teslim tarihinin de bu tarih olarak kabulü gerekir.Sözleşmenin 4. maddesinde erken tahliye halinde bakiye kira bedeli ödeneceği belirtilmiştir. Ancak 01.07.2012 tarihinde yürürlüge giren T.B.K'nun.

325. maddesinde kiralananın sözleşme bitiminden önce kiraya verilmesi halinde kiracının sorumluluğu kiralananın aynı şartlarda yeniden kiraya verileceği makul süre için devam edeceği kabul edilmiştir.Bu durum karşısında davalı kiracının anahtarın teslim tarihi olan 01.05.2010 tarihine kadar ödenmeyen kira bedelinden, bu tarihten sonra da makul süre kira bedelinden sorumlu tutulması gerekir.Sözleşmenin 4.maddesinde erken tahliye halinde 3 aylık kira bedelinin cezai şart olarak ödeneceği kabul edildiğine göre taraflar kendi aralarında makul süreyi 3 ay olarak belirlemişlerdir.

Bu nedenle Mahkemece anahtar teslim tarihine kadar kira bedeline, bu tarihten sonra makul süre olarak üç aylık süreyi kabul edip üç aylık kira bedeline hükmetmek gerekirken yazılı şekilde davanın tamamen kabülüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.