Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2014/4482 K.2015/390

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Asıl dava ve birleşen dava cezai şart istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın reddine, birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili asıl dava dilekçesinde; dava konusu taşınmazın davalıya 2886 sayılı Kanuna göre 29/09/2009 başlangıç tarihli, 5 yıl süreli sözleşme ile kiralandığını, davalının edimlerini süresinde yerine getirmemesi nedeniyle kira sözleşmesinin 2886 sayılı Kanunun 62 maddesi gereğince 11/05/2011 tarihinde feshedildiğini belirterek fesih tarihi olan 11/05/2011 tarihinden 06/04/2012 tarihine kadar kira bedelinin % 1 oranında hesaplanan 96.743,10 TL ceza bedelinin tahsiline karar verilmesini talep etmiş, birleşen dava dilekçesinde ise 07/04/2012 tarihinden taşınmazın tahliye edildiği 16/08/2012 tarihine kadar geçen süre için kira bedelinin % 1 oranında hesaplanan 43.072,80 TL ceza tutarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili, davanın reddini

savunmuştur.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere ve temyiz edenin sıfatına göre davacı vekilinin asıl davanın reddine ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

Birleşen davaya ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

2- Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre davacı vekilinin birleşen davaya ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 29/09/2009 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Kira sözleşmesi özel şartlar 11/2. maddesi “Kiracının fesih talebinde bulunması, kira süresi sona ermeden faaliyetini durdurması, kiralananı amacı dışında kullanması, taahhüdünü sözleşme ve şartname hükümlerine uygun olarak yerine getirmemesi veya işletme ruhsatının her ne sebeple olursa olsun iptal edilmesi hallerinde, kira sözleşmesi 2886 sayılı Yasanın 62. maddesine göre tebligat yapmaya gerek kalmaksızın idarece feshedilerek,

kesin teminatı gelir kaydedilir ve cari yıl kira bedeli tazminat olarak tahsil edilir.” ve 14.maddesi "Kira süresinin sona ermesi veya sözleşmenin feshi halinde taşınmaz idareye teslim edilmezse geçen her gün için cari yıl kira bedelinin yüzde biri oranında ceza itirazsız olarak ödenir" düzenlemesi yer almaktadır. Kiracının cezai şarttan sorumlu tutulabilmesi için akdin idarece feshedilmiş olması tek şart olmayıp, haklı bir feshin de varlığı şarttır.

İdare tarafından haksız bir feshin varlığı halinde davalının feshi kabul ederek kiralananı teslim etmesi, cezai şarttanda sorumlu olmasını gerektirmez. Kira bedellerinin ödenmemesi halinde akdin feshi ve tahliye istenebilmesi için Türk Borçlar Kanunun 315 maddesindeki temerrüt şartlarının gerçekleşmesi ve davacının da buna dayalı olarak tahliye isteminde bulunması gerekir.

2886 Sayılı Kanunun 62. maddesi genel hükümlere ilişkin bir madde olup kira parasının sözleşmede yazılı sürede ödenmemesi bu madde gereğince davacı tarafından sözleşmenin tek taraflı olarak feshini gerektirmez. İdarece davaya konu olayda, 2886 Sayılı yasanın 62. maddesine göre kira akdini feshetmiş ise de kira ödememesine dayalı tek yönlü akdin feshi yerinde olmadığından davalının cezai şart sorumluğunu doğurmaz.

Bu nedenle cezai şart isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.