KÜNYE
6. Hukuk Dairesi 2014/6808 E., 2015/2041 K.·Dükkan Kiracısının Ortak Yerlere Elatmasının Önlenmesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2015
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 683
HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 4
"İçtihat Metni"Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı elatmanın önlenmesi davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir. Mahkemece uyuşmazlığın sulh hukuk mahkemesinde görülmesi gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili, davalı kiracının, 01.06.2011 tarihli sözleşme ile kiraladığı 160 m2 alanlı dükkanın dışındaki ortak yerlere müdahale ettiğini, dükkanın ön tarafını tamamen kapattığını iddia ederek kiralanan alan dışındaki ortak yerlere el atmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise konulan malzemelerin emsal marketlerden farklı olmadığını kiralanan alan dışında bir yere tecavüz edilmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece; taraflar arasındaki uyuşmazlığın kira sözleşmesinden kaynaklandığı gibi zilyetliğin korunmasına ilişkin davalara da sulh hukuk mahkemesinin bakması gerektiği gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.
Taşınmaz tapuda; bina olarak tam mülkiyet davacı adına kayıtlı olup davada zilyetliğe dayalı bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, sözleşme kapsamında olmadığı belirtilen kiralanan dükkan niteliğindeki taşınmazın dışındaki ortak yerlere yönelik el atmanın önlenmesine ilişkin olup, davada kira sözleşmesinden kaynaklı bir uyuşmazlık da bulunmamaktadır. Bu nedenle HMK’nun 4. maddesinin eldeki davada uygulanması doğru değildir. O halde davada görevli olduğu anlaşılan mahkemece işin esası incelenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi doğru değildir.
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2014/6808, K. 2015/2041, 2 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama