Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2015/1890 K.2015/2313

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, kira parasının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı şirketin müvekkiline ait dükkanı 1994 tarihinden bu yana kiracı olarak aylık 500,00 TL bedelle kullandığını ve kira parasının rayiç bedellerin çok altında kaldığını, davalı şirkete keşide edilen ihtara rağmen istenilen kira bedellinin ödenmediğini belirterek davaya konu olan taşınmazın aylık kira bedelinin ihtarnamenin tebliğ tarihinden itibaren 9.000,00 TL olarak tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili ise kira ilişkisine karşı çıkmış ve davacı ile davalı şirket yetkilisinin kardeş olduğunu, 19 yıldır davacının davalı şirket yetkilisine ait taşınmazda davalı şirket yetkilisinin de davacıya ait taşınmazda faaliyet gösterdiklerini, birbirlerine karşılıklı olarak kira ödemediklerini ve taraflar arasında kira sözleşmesi bulunmadığını savunmuştur.

HMK’nun 190.maddesi uyarınca ispat yükü, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Somut olayda davacı kira ilişkisinin varlığından hareketle kira parasının tespiti isteminde bulunmuş olup bu açıdan kira ilişkisinin varlığını ispat külfeti davacıya aittir. Davacı sunduğu delillerle ile kira ilişkisini kanıtlayamamıştır. Ancak delil listesinde her türlü delil ibaresinin bulunmasına, bunun yemin delilini de kapsamasına göre davacıya taraflar arasında kira ilişkisi bulunup bulunmadığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.