Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2015/2761 K.2015/6472

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kiracı tarafından kira sözleşmesinin feshi nedeniyle peşin ödenen kira bedelleri yönünden menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece davanın A.. A.. ve E.Eğitim Öğretim ve Yayıncılık Hizmetleri Tic. Ltd.Şti yönünden kısmen kabulüne, davacının 9.800 TL borçlu olmadığının tespitine, diğer davalı şirket yönünden davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı dava dilekçesinde; davalı Aycan' ın kendisini diğer davalıların yetkilisi olarak tanıttığını, davalı ile Körfez Dersium Dershanesinde kantin işletmek üzere kira sözleşmesi yapıldığını, davalıya 7.000 TL nakit ve diğer davacıya ait 24.10.2008 tarihli . seri numaralı 3.000,00 TL bedelli, 27.10.2008 tarihli ÇR303192 seri numaralı 3.000,00 TL bedelli, 31.10.2008 tarihli .seri numaralı 3.500,00 TL bedelli ve 24.11.2008 tarihli . seri numaralı 9.500,00 TL bedelli çeklerin verildiğini, kantinin davalının taahhüt ettiği dolulukta çalışmadığını, davalılara bu hususta ihtar gönderildiğini,

davalıların ise bu sırada kantini 3. şahıslara kiraladığını, nakit ve çek yolu ile ödenen ödemelere ilişkin borçlu olmadıklarının tespitini talep etmiştir. Davalılar vekili sözleşme serbestisi uyarınca iddiaların haksız olduğunu, sözleşme madde 6 uyarınca kira bedellerinin iadesinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın A.. A.. ve E. Eğitim Öğretim ve yayıncılık hizmetleri Tic.

Ltd.Şti yönünden kısmen kabulüne, davacının taşınmazın yeniden kiraya verildiği tarih olan 02.02.2009 tarihine kadar kira borcu olduğu tespit edilerek davacının 9.800 TL borçlu olmadığının tespitine, diğer davalı şirket yönünden davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Davacı taşınmazı 15.10.2008 tarihinde tahliye ettiğini savunmuş, davalılar vekili 14.10.2008 tarihinden itibaren kantinin çalıştırılmadığını belirtmiş ve taşınmazın yeniden kiralanmasına dair gazete ilanı verdikleri anlaşılmıştır.

Davacı ile davalı A.. A.. arasında imzalanan 15.6.2008 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede taşınmazın kantin olarak kullanılacağı kararlaştırılmıştır. Taşınmazın 15.10.2008 tarihinde tahliye edildiğinin kabulü gerekir. Kiralanan erken tahliye edildiğine göre kural olarak kiracı, kira dönemi sonuna kadarki kira parasından sorumludur.

Ancak Türk Borçlar Kanun'unun 114 maddesi göndermesi ile aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca kiraya verenin de zararın artmasına neden olmaması gerekir. Kiracının sorumluluğu kiralananın kira sözleşmesindeki bedel ve koşullarda yeniden kiraya verilebileceği süre kadardır. Esasen kanun koyucu tarafından bu kural 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 325. maddesi ile kanun hükmü haline getirilmiştir.

Bu durumda Mahkemece kira sözleşmesine konu taşınmazın aynı şartlarla ne kadar süre içinde kiraya verilebileceği uzman bilirkişi aracılığıyla tespit edilerek, tespit edilecek bu makul süre kadar kira parasından kiracının taşınmazın yeniden kiraya verildiği tarih aşılmadan sorumlu tutulması gerekirken, makul kiraya verme süresi tespit edilmeden davacının taşınmazın yeniden kiraya verildiği tarihe kadar kira alacağından sorumlu tutulması doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.