Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2015/6292 K.2015/7967

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı ve davacı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davalı şirket vekili Av.H. K. ve davacı şirket vekili Av.M. B. geldiler. Hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira, işlemiş faiz, KDV ve cezai şart bedelinin tahsili amacı ile başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, delillerin mahkemece takdir olunarak karar verilmiş olmasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının faize yönelik temyiz itirazına gelince;

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 10.11.2008 başlangıç tarihli ve beş yıl bir ay ve 21 gün süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar 13. F maddesine göre “… sözleşmeden kaynaklanan tüm alacaklara %5 oranında cezai şart ve ile aylık %5 oranında temerrüt faizi uygulanacağı kararlaştırılmıştır. Taraflar tacir olup kararlaştırılan bu şart geçerli olup tarafları bağlar.

Davacı alacaklı 9.12.2013 tarihinde başlatmış olduğu icra takibi ile 595802 TL işlemiş faiz ile 18296 TL cezai şart tutarının tahsilini istemiştir. Taraflar tacir olup TTK 8. maddesine göre faizin indirilmesine ilişkin olan TBK 88. maddesinin ve 120. Maddesine göre faiz indirimine gidilemez. Nitekim mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Ne var ki mahkeme sözleşmede kararlaştırılan faizin aslen cezai şart niteliğinde olduğundan bahisle TBK 182/2. maddesi gereğince indirim yapılarak faiz ve cezai şart toplamının fahiş olduğundan bahisle indirim uygulayarak 307,049 77 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık sözleşmede kararlaştırılan %5 temerrüt faizinin cezai şart olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Taraflar tacir olup basiretli bir iş adamı gibi davranması beklenir. Sözleşmenin 13.F maddesinde hem cezai şart hem de temerrüt faizi ayrı ayrı düzenlendiğine göre aylık %5 faizin temerrüt faizi olarak kabul edilmesi gerekir. Temerrüt faizinin cezai şart olarak nitelendirilmesi doğru değildir. Tarafların sıfatına göre taraflar faizi diledikleri gibi kararlaştırılabileceğine göre faizden indirime gidilemez.

18296 TL cezai şart istemine gelince yine tacir olan davalı cezai şarttan da indirim isteyemez. Kaldı ki kabul edilen 365937 TL asıl alacak 56376 TL KDV alacağı 595802 TL faiz istemi karşında 18296 TL cezai şart miktarı davalı tacirin mahvına sebebiyet vermeyeceğine göre cezai şarttan indirime gidilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.