Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2015/744 K.2015/1360

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, kira bedelinin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dilekçesinde, davaya konu 11 ve 202 nolu taşınmazların 2013 yılı kira bedellerinin davalı Vakıflar Bölge Müdürlüğü tarafından yüksek belirlendiğini belirterek 202 nolu taşınmazın aylık kira bedelinin 01.01.2013 den itibaren 210,12 TL, 11 nolu taşınmazın ise yine 01.01.2013 den itibaren 1.101,87 TL olarak belirlenmesi isteminde bulunmuş, mahkemece 202 nolu taşınmazın kira bedeli 01.01.2013 tarihinden itibaren 215,90 TL, 11 nolu taşınmazın kira bedeli yine 01.01.2013 tarihinden itibaren 1.275 TL olarak belirlenmiştir.

Davaya konu 11 nolu taşınmaz davacı kiracıya ilk olarak 28.02.1992 başlangıç tarihli, 31.12.1992 bitiş tarihli sözleşmeyle ihale ile kiraya verilmiş, daha sonra davaya konu yine 11 nolu taşınmaz için 28.04.1998 başlangıç, 31.12.1999 bitiş tarihli sözleşme yapılmıştır, davalı Vakıflar idaresine 2886 Sayılı Devlet İhale Kanunu'nun 75. maddesinden yararlanma hakkı tanıyan 5737 Sayılı Vakıflar Kanunu'nun yürürlüğe girdiği 27.02.2008 tarihini izleyen son dönemin bittiği 31.12.2008 tarihi itibariyle 11 nolu taşınmaz için yapılan sözleşmenin sona erdiğinin kabulü gerekir.

Artık bu tarihten sonra yasa gereği sözleşmenin 6570 Sayılı Kanun'un 11. maddesi uyarınca yıldan yıla yenilenmesi olanağı kalmadığından davacı kiracı fuzuli şagil durumuna düşmüştür. Davaya konu 202 nolu diğer taşınmaz ise davacı kiracıya ilk olarak 09.08.2011 başlangıç, 31.12.2012 bitiş tarihli sözleşme ile yine ihale ile kiraya verilmiş olup davacı kiracı sözleşmenin bittiği tarih olan 31.12.2012 tarihinde fuzuli şagil durumuna düşmüştür.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 22.12.2010 gün ve 2010 / 13-671-696 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Dolayısıyla davaya konu her iki taşınmaz için ortada bir kira sözleşmesi bulunmamaktadır. Her ne kadar kira sözleşmesinin sona ermesinden sonra davalı idarenin belirlediği miktarlar üzerinden davacı taahhütname vermek suretiyle taşınmazı kullanmaya devam etmiş ise de, bu durum taraflar arasında kira sözleşmesi yapıldığı ya da kira sözleşmesinin yenilendiği anlamına gelmez.

Talep edilen ve davacı tarafından ödenen miktar, gerçekte haksız işgal tazminatı niteliğindedir. Yukarıda açıklandığı üzere taraflar arasında kiracılık ilişkisi kalmadığından ve bu nedenle kira parasının tespitini istemek mümkün olmadığından mahkemece her iki taşınmaz yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde bedel tespitine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.