KÜNYE
6. Hukuk Dairesi 2015/9461 E., 2016/1723 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Mart 2016
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
- Dava türü
- Kiralananın tahliyesi
Karar Metni
310 kelime·2 dk okuma
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, iktisap ve ihtiyaç nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece ihtiyaç iddiasının samimi ve zorunlu olduğunun ispatlanamadığı ve dava tarihi itibari ile kesinleşmiş projenin bulunmadığı gözetilerek istemin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Konut ya da çatılı işyeri niteliğindeki bir taşınmazı iktisap eden kimse dilerse eski malik ile kiracı arasında yapılmış sözleşmeye dayanarak sözleşmenin sonunda bir ay içinde, dilerse TBK.’nun 351. maddesi uyarınca edinme günü de dahil olmak üzere edinme tarihinden başlayarak bir ay içinde durumu kiracıya yazılı olarak bildirmek koşuluyla edinme tarihinden itibaren altı ay sonra ihtiyaç nedeniyle tahliye davası açabilir. Davanın altı ayın sonunda hemen açılması şart olmayıp sözleşme sonuna kadar açılması mümkündür. Ancak edinmeyi izleyen bir ay içerisinde bildirimin tebliği zorunlu olup bunun sonradan giderilmesi mümkün değildir. Açılacak davada tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın varlığının kanıtlanması gerekir.
TBK'nun 351. maddesi gereği yeni malik sıfatıyla açılacak davalar kiralananın olduğu gibi kullanma koşulu ile açılabilir. Ancak, dava dilekçesinde ki açıklamaya göre; dava kiralanan yerin Bakanlar Kurulu kararı ile onaylı Ulus Tarihi Kent Meydanı Yenileme Alanı için hazırlanmış olan ve Ankara 2 numaralı Kültür Varlıklarını koruma kararı ile uygun bulunan projenin gerçekleştirilmesi amacıyla açılmıştır.
Yukarıda açıklandığı üzere yeni malik iktisap nedenine dayanarak ,edindiği taşınmazı ancak mevcut hali ile ihtiyacı için kullanabilir.
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2015/9461, K. 2016/1723, 7 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama