Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2016/239 K.2016/7398

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı, 15.08.2008 tarihli sözlü kira sözleşmesine dayalı olarak 30.10.2014 tarihinde kiracı hakkında başlatmış olduğu icra takibi ile, aylık 220, 242, 266, 292, 321 ve 353 TL’den 15.10.2009 – 15.10.2014 tarihleri arasındaki (5 yıl) 16.578,00 TL kira alacağının işlemiş faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı borçlu 14.11.2014 tarihli itiraz dilekçesi ile, alacaklıya herhangi bir borcu olmadığını, kiralarını banka şubesine yatırdığını bildirerek borca ve ferilerine itiraz etmiştir. Yani davalı borçlu takibe karşı itirazında, davacı alacaklı ile aralarındaki kira ilişkisine ve borç miktarına karşı çıkmamış, alacaklı görünen şahsa herhangi bir borcu olmadığını ileri sürerek takibe ve borca itiraz etmiştir.

İ.İ.K.'nun 269/2. maddesi hükmüne göre borçlu itirazında kira akdini ve varsa buna ait sözleşmedeki imzasını açık ve kesin olarak reddetmezse akdi ve kira ilişkisini kabul etmiş sayılır. İİK.'nun 63. maddesine göre de davalı borçlu itiraz sebeplerini değiştiremez genişletemez. Davalı borçlu az önce değinildiği gibi itirazında kiracılık ilişkisini inkar etmeyip, borca itirazda bulunduğundan kira ilişkisinin ve borç miktarının kesinleştiğinin kabulü zorunludur.

Bu durumda mahkemece işin esası incelenerek sonucuna göre bir karar vermek gerekirken, yazılı gerekçeyle istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.