Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2021/2047 K.2022/1504

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen 18.02.2020 tarihli ek kararın temyizen tetkiki davalı ... vekili ve gerekçeli kararın temyizen tetkiki ... dışındaki diğer davalılar, ..., ..., ... vekilince istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından verilen karar, davanın reddine dair yerel mahkeme kararının kaldırılarak dosyanın yeniden bir karar verilmek üzere ilk derece mahkemesine gönderilmesine ilişkin olup, bu karar 6100 sayılı HMK’nın 353/1-a/6 maddesinde sayılan kesin nitelikteki kararlardan olup, temyizi kabil değildir.

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı ... vekilinin temyiz başvurusunun 18/02/2020 tarihli ek karar ile, HMK'nın 353/1-a maddesi gereğince karar kesin olduğundan HMK’nın 346. maddesi gereğince reddine karar verilmiş, diğer davalılar ..., ..., ...’nun temyiz istemi hakkında red kararı verilmeden dosya Yargıtaya gönderilmiştir.

Temyiz dilekçesi kesin bir karara ilişkin olarak verilirse kararı veren Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Temyiz edilen kararın kesin olmasına rağmen Bölge Adliye Mahkemesince red kararı verilmeden dosya Yargıtaya gönderilmiş ise, 01.06.1990 tarihli 1989/3 Esas ve 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından da temyiz talebinin reddine karar verilebilir. Bu içtihadı birleştirme kararı HUMK hükümleri nedeniyle verilmiş olsa da benzer düzenlemeler nedeniyle HMK hükümlerine göre temyiz yönünden de uygulanması gerektiğinden davalılar ..., ..., ...’nun temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.