Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2022/4026 K.2022/5628

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki asıl ve birleşen davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasında otopark işletmeciliği yapılmak üzere sözleşme imzalandığını, araçların otopark bedelinin tahsili için satış prosedürü başlatması gereken davalının davacı nezdindeki araçların bir kısmı için bu süreci başlatmışken büyük bir kısmı için bu süreci başlatmadığını, satışı yapılan araçlar için de davacıya ödemesi gereken bedeli ödemediğini ileri sürerek,

fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak sözleşme ilişkisi sona ermiş olmasına rağmen teslim alınmayan araçların sayısı ve niteliğinin tespitini, araçların davacının otoparkında bulunduğu süre içinde sözleşme gereği hesaplanacak bedel için şimdilik 100.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, mahkemece verilen tedbir kararı neticesinde araçların tümünün davalıya teslim edildiğini, bu tarihe kadar tahakkuk eden otopark bedelinin raporla tespit edildiğini, asıl davada 100.000,00 TL'nin tahsili istendiğini bu miktarın mahsubu ile bakiye 2.595.033,15 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin tek taraflı parasal edimini davacıya yüklediğini, davacının uhdesinde bulunan araçların yasal yediemini olduğunu, araçların yediemin ücretlerinin tahsili amacıyla gerekli yasal prosedürü gerçekleştirmenin davacının yükümlülüğünde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, taraflar arasındaki sözleşme feshedildiğinden ve dava konusu araçlar davalı tarafından teslim alındığından davacının bu araçlardan dolayı araç malikleri veya araç hakkında tedbir kararı veren kurumlardan otopark ücretini tahsil etme imkanı bulunmadığı,

sözleşme uyarınca teslim tarihine kadarki otopark ücretlerini hesaplanarak davalının payına düşen %20 oran indirildiğinde geriye kalan miktarın davacıya verilmesi gerektiği gerekçesiyle asıl dava yönünden tazminat talebinin kabulüne 100.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline, tespitine yönelik davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine, birleşen dava yönünden davanın kısmen kabulüne 488.463,70 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş,

bu karara karşı taraf vekillerinin yaptığı istinaf başvurusunu inceleyen bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince ilk derece mahkemesi kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Asıl ve birleşen dava, otopark işletmeciliği sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkindir. 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu m. 20: "(1) Tacir olan veya olmayan bir kişiye, ticari işletmesiyle ilgili bir iş veya hizmet görmüş olan tacir, uygun bir ücret isteyebilir." hükmünü içermektedir.

Bölge adliye mahkemesince sözleşmede ve fiili uygulamada otopark ücret tahsil işleminin davalı tarafından yapıldığı söylenemeyeceğini ve dava tarihi itibariyle davacının bu araçlara ilişkin ücreti dava dışı kişilerden veya satış yoluyla gelen paradan tahsil etmesi mümkünken ücretin davalıdan istenmesi taraflar arasındaki ilişkiye ve hukuka uygun olmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiş ise de asıl dava tarihi 12.12.2013, birleşen dava tarihi 03.12.2015 olup birleşen dava tarihi itibariyle mahkeme ara kararıyla davalıya teslim edilen ve davalı tarafından yedieminlik ücreti tahsil edilen araçlar mevcuttur.

Sözleşmede davalı tarafından paranın tahsil edileceğine ilişkin hüküm bulunmasa dahi davalının kendisine teslim edilen bir kısım araçlardan yedieminlik ücretini tahsil ettiği fiili bir vakıadır. Bu durumda davacının birleşen dava tarihi itibariyle davalıya teslim edilen araçlarla ilgili yedieminlik ücreti talep hakkı bulunmaktadır.

Bu kabulden hareketle mahkemece birleşen dava tarihi itibariyle davacı tarafından talep edilebilecek yedieminlik ücretinin belirlenerek davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.