Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/4459 K.2025/662

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin lisanssız elektrik üretim şirketi ve işyeri kurduğunu, taraflar arasında lisanssız elektrik üretimi ile ilgili sistem kullanım ve bağlantı anlaşması yapıldığı, davalı tarafın gönderdiği 08.05.2014 tarihli yazıda tesis işi bedelinin 2016 yılında ödenmesinin yapılacağının taahhüt edildiği, ancak her hangi bir ödemenin yapılmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 100,00 TL'nin avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. 14.10.2023 tarihli ıslah dilekçesiyle 235.400,00 TL'nin 24.01.2017 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın zamanaşımına uğradığını, davacının geçici kabul ve sistem kullanım anlaşma tarihleri yönetmelik değişiklik tarihi olan 23.03.2016 tarihinden önce olması nedeniyle 21 inci maddesi kapsamında değerlendirilmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 01.11.2018 tarihli kararı ile dava konusu yapıların Yönetmeliğin yürürlük tarihi olan 23 Mart 2016 tarihinden önce yapılmış olduğu, davacının Elektrik Piyasası Bağlantı ve Sistem Kullanım Yönetmeliği'nin 21. maddesinde açıklanan hususlardan yararlanamayacağı, davacının talebiyle ilgili yasal koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 01.11.2018 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesi'nin 20.01.2022 tarihli kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 20.01.2022 tarihli kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nce, davalı tarafın 08.05.2014 tarihli yazısında yapılacak tesisin bedelinin ödeneceği yönünde kabul beyanında bulunduğu, buna göre aynı yazıdaki şartlar kapsamındaki bedelini belirleyerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilamına uyulmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu tesis bedelinin ödenmesi için davalıya fatura düzenlenerek müracaatta bulunulduğu, davalının 24.01.2017 tarihli yazısıyla ödeme yapmayacağını bildirmekle bu tarihte temerrüde düştüğünü, alacaklarına 24.01.2017 tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerekirken dava tarihinden itibaren faiz işletildiğini beyan etmektedir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; santralin geçici kabulünün 04.08.2015 tarihinde yapılması nedeniyle 28.01.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanan yönetmelik uyarınca Elektrik Piyasasında Lisanssız Elektrik Üretimine İlişkin Yönetmelik hükümleri kapsamındaki üretim tesislerinin yönetmeliğin kapsamı dışında olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, lisanssız elektrik üretim tesisi bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkan bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR