Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2024/1804 K.2024/3914

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı şirketin iflasına karar verilmeden önce kesinleşmiş icra takiplerine dayalı olarak alacağı olduğunu, iflas masasınca alacak talebinin reddedilmesinin haksız olduğunu ileri sürerek, 237.676,74 TL alacağının iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı müflis şirket idare vekili cevap dilekçesinde, alacağın varlığını davacının ispat etmesi gerektiğini, iflas kararının kesinleşmesi ile takiplerin düştüğünü savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalıdan 154.694,35 TL alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalı müflis şirket iflas idare memur vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1-Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı müflis şirket iflas idare memur vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Dava, kayıt kabul istemine ilişkindir.

Kayıt kabul davaları alacağın iflas masasına kaydı istemine ilişkin olup, belirli bir miktarın tahsiline yönelik olmadığından, alacağın iflas masasına kaydına karar verilmekle yetinilir. Alacağın ödenmesi ancak tasfiye sonunda masa mevcudunun sıra cetveline uygun biçimde dağıtımı aşamasında gerçekleşir ve alacakların tam olarak ödenip ödenmeyeceği ancak bu aşamada anlaşılabilir. Bu nedenlerle, bu davalarda maktu karar ve ilam harcı alınması ve maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekir. Bu hususun da gözardı edilerek, nispi oranda karar ve ilam harcına ve davacı yararına nispi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Kararın açıklanan nedenlerle, bozulması gerekmiş ise de, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 438/7. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.