Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2024/1921 K.2024/4078

1- İlk derece mahkemesince, kayıt kabul istemli davada, dava konusu alacağın temlik eden şirketin ticari defterlerinde kayıtlı olduğu, müflis şirketin ticari defterlerinden, dava dışı Ece Banyo A.Ş.'ye iflas tarihi itibariyle ne kadar borçlu olduğunun tespitinin mümkün olmadığı, davalının kusurlu davranışı ile kendi ticari defterlerinin davacı ile uyumlu olup olmadığının incelenmesine engel olduğu, davalının kendi kusurlu davranışından bir hak elde edemeyeceği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına; davacının sözleşme ilişkisi ve mal teslimini usulüne uygun delillerle ibraz edemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

3- Bölge Adliye Mahkemesinin bu kararına karşı davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 2021/3091 E. ve 2022/2174 K. sayılı ilamıyla; bilirkişi raporunda temlik eden dava dışı şirketin usulüne uygun kayıtlarında davalı taraftan alacaklı gözüktüğü, davalı Praktiker Yapı Hiz. A.Ş. kayıtlarını usulüne uygun tutmadığından alacağa ilişkin tespit yapılamadığı anlaşıldığına göre temlik eden şirketin davalı şirket adına düzenlediği sevk irsaliyelerinin ve dosyadaki diğer belgelerin değerlendirilerek davacı şirketin davalıdan alacağı olup olmadığı hususunda rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

4- Bölge Adliye Mahkemesinin bozma üzerine verdiği karara karşı davalı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, bozma doğrultusunda inceleme yapılarak karar verildiği dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; bozma sonrası alınan bilirkişi raporunda dava dışı şirketin kestiği faturaların %99,7 oranında müflis şirketin kayıtlarına intikal ettirildiği, davacının alacağı temlik eden dava dışı şirketin kayıtlarından lehine sonuç elde etmesinin mümkün olduğunun tespit edilmesine ve BA – BS formları ile Vergi Dairesine bildirilen faturalar arasındaki uyumsuzluk teşkil eden miktar bakımından davacı alacağından düşülerek karar verilmiş olmasına göre davalı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.