Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2024/2205 K.2025/1721

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalı ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, davalının sözleşme gereği edimlerini süresinde yerine getirmemesi ve inşaatı tamamlaması üzerine dava dışı ERC firması ile işlerin tamamlanması ve taşınmazın kiraya verilmesi hususunda sözleşme imzalandığını, davalı ile akdedilen sözleşmede işin süresinde bitirilerek teslim edilmemesi halinde cezai şart ödeneceğinin kararlaştırıldığını, ancak müvekkilinin zararının cezai şarttan fazla olduğundan oluşan belirsiz kira kaybı alacağının gecikmenin doğduğu aydan itibaren hesaplanacak avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taraflar arasındaki sözleşmede inşaatın temel üstü ruhsatın alındığı tarihten itibaren 4 yıl içinde bitirileceğinin kararlaştırıldığını, ancak ruhsatın henüz alınmadığından borcun muaccel hale gelmediğini, dava dışı ERC şirketi ile imzalanan sözleşmenin müvekkilinin inşaata ilişkin yükümlülüklerini kaldırdığını, kira sözleşmesi ile birlikte işin ERC firmasına devredildiğini ve davacının kira geliri elde ettiğini, belirtilen nedenlerle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sözleşmede inşaatın temel üstü ruhsatı alındığı tarihten itibaren en geç 4 yıl içinde bitirileceğinin taahhüt edildiği, sözleşme tarihinden itibaren temel üstü vizesinin alınması için gerekli makul sürenin 6 ay olduğu, buna göre iş bitim tarihinin 05.12.2013 olarak tespit edildiği, bilirkişi raporunun açıklayıcı ve hükme esas alınabilir nitelikte olduğu, kira başlangıç tarihine kadar 3 ay 27 günlük gecikme nedeniyle kira sözleşmeleri dikkate alınarak ek raporda tespit edilen gecikme tazminatının cezai şartı aşan kısmının 438.750,00 TL olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Semazen şirketi ile çatı katına ilişkin olarak imzalanan kira sözleşmelerindeki kira başlangıç tarihinin 01.01.2014 olduğu ve davacı tarafından da 26 günlük hesaplama yapılması talep edildiğinden bu süre yönünden hesaplama yapılmak suretiyle hesaplanan gecikme tazminatı yönünden davanın kabulü gerektiği gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; Çatı katının kiraya verilerek kullanıldığı, imara aykırılıktan bahsedilmesinin dürüstlük kuralına aykırı olduğu, bu husunun değerlendirilmediği, iş merkezine yapılan masraflar yönünden mahsup taleplerinin değerlendirilmediği, müvekkilinin teslim süresinin dolmadığı, bilirkişi raporunun süre ve hesap yönünden kabul edilemeyeceğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi nedeniyle cezai şartı aşan gecikme tazminatı alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR