Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2024/868 K.2024/5115

1-İlk Derece Mahkemesince, İİK'nın 94/2 nci maddesine dayalı olarak açılan tapu iptal ve tescil davasında yapılan yargılama sonunda; mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna göre inşaatın %86,35 tamamlanma seviyesinde olduğu, yapı kullanma izin belgesinin alınmadığı, sözleşmede aşamalı tapu devri düzenlenmediği, davacı alacaklının nama ifaya yönelik talebinin bulunmadığı, inşaatın seviyesine göre davalı yüklenicinin hak edip de verilmeyen dairesi de olmadığından davanın reddine, 3 nolu bağımsız bölümün dava dışı ... adına kayıtlı olduğu, dava açılış tarihinden önce ... tarafından ...’ye, ... tarafından da ...'e satıldığı anlaşıldığından bu taşınmaz yönünden davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

2-İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

3.a-Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

3.b-İİK'nın 94/2 nci maddesine dayalı olarak açılan tapu iptal ve tescil davasında yapılan yargılama sonunda; davacı alacaklı üçüncü kişinin icra takibiyle kesinleşen alacak miktarı 949.463,63 TL olduğundan bu miktarın dava değeri olarak kabulü ile bu miktar dikkate alınarak vekalet ücretinin hesaplanması gerekirken, tapu iptal ve tescili talep edilen bağımsız bölümlerin dava tarihi itibariyle hesap edilen değerleri üzerinden vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı HMK'nın 370/2. fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.