Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2025/1067 K.2025/1806

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili hakkında Rusya Federasyonu Moskova Tahkim Mahkemesi'nin A40-73682/17-129-99F sayılı dosyası ile iflas kararı verildiğini, kararın kesinleştiğini ileri sürerek iflas kararının tanınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; Rusya Mahkeme kararının Türkiye’de tanınmasının yasal imkânı olmadığını, iflas tarihi itibariyle davacının Türkiye'de tacir olmadığından iflas etme imkânı bulunmadığı, davacının müvekkiline borcu olduğunu, bu kapsamda takibin kesinleştiğini, davacının borçtan kurtulmak için kötü niyetle huzurdaki davayı açtığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile iflas kararının kesinleştiği tarihte Türkiye'de iflasa tabi olmayan bir gerçek kişinin, Türkiye'de geçerli hukuk sistemine göre elde edemeyeceği iflas kararını Rusya'daki görevli ve yetkili mahkemelerden elde etmesi söz konusu olsa da, bu iflas kararının ülkemizde tanınması kamu düzenini açıkça ihlâl edici sonuçlara yol açacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; yabancı ülkede iflasına karar verilmiş olan bir kişinin iflas kararının verildiği tarihte Türkiye'de tacir kaydının olmadığı gerekçesi ile iflas kararının tanınmamasına dair kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, davacının dava tarihi itibariyle Türkiye'de tacir olduğunu, iflas kararının tanınmasında yasal düzenlemelere aykırılığı olmadığına ilişkin bilirkişi raporları ve uzman görüşü bulunduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, yabancı mahkeme kararının tanıma istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

İcra ve İflas Kanunu'nun m.43 hükmüne göre ancak Türk Ticaret Kanunu'na göre tacir sayılan ya da tacirler hakkındaki hükümlere tâbi olanlar ile tacir olmadıkları halde özel yasalara göre iflasa tabi tutulan kimselerin iflasına karar verilebileceği, tanıma talep eden davacının yabancı ülkede verilen iflas kararının kesinleştiği tarihte Türkiye'de tacir olmadığının anlaşıldığı, ayrıca tacirler hakkındaki hükümlere tabi olduğunun da talep eden vekilince iddia ve ispat olunamadığı anlaşılmakla tanıma talebinin kabulü mümkün değildir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Davacıdan alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,