Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2025/14 K.2025/4095

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı firmaların oluşturduğu adi ortaklık ile dava dışı ... arasında devlet hastanesi hizmet binası yapım işine ilişkin 07.10.2013 tarihli sözleşme imzalandığını, inşaat devam ederken ... Bakanlığına bağlı ...

Devlet Hastanesi ile davalı şirketler arasında imzalanan 27.05.2016 tarihli protokolle geçici kabul işlemleri yapılıncaya kadar elektrik, doğalgaz, su faturalarından davalıların sorumlu olacağının kararlaştırıldığını, geçici kabulden sonra 07.04.2017'de devir teslimin gerçekleştiğini, ilk abonelik tarihlerinden hastanenin fiilen devir ve teslim alındığı 07.04.2017 tarihine kadarki tüm elektrik, doğalgaz, su bedellerinden davalılar sorumlu olduğu halde ödemediğinden kurumun ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek;

fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 612.853,82 TL’nin fatura ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faiziyle davalılardan rücuen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekillleri ayrı ayrı cevap dilekçesinde; geçici kabulün onay tarihinden sonra düzenlenen faturaları ödeme yükümlülüğünün iş ortaklığına ait olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, protokole göre geçici kabul sonrasına ait faturaların ödemelerinde davalı yüklenicilerin sorumluluğunun olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve katılma yoluyla davalılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu elektrik, su, doğalgaz sarfiyatlarına ilişkin ödemelerin tamamının geçici kabul onay tarihinden sonrasına ait olduğunun tespit edildiği, protokole göre, geçici kabul sonrasına ait fatura ödemelerinden davalı yüklenicilerin herhangi bir sorumluluğu bulunmadığı, davacının istinaf nedenleri yerinde olmadığı,

davalıların katılma yoluyla istinaf talepleri yönünden ise, davanın reddine karar verildiğinden ihtiyati haczin koşulsuz olarak kaldırılması gerektiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine, davalı vekillerinin ihtiyati hacze yönelik istinaf talebinin kabulü ile kararın kaldırılmasına, davanın reddine, 15.12.2018 tarihli tensip tutanağı ile verilen ihtiyati haczin kaldırılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; hastanenin tam olarak hizmete geçeceği ve davalı şirketlerden teslim alınacağı tarihe kadarki elektrik, su, doğalgaz kullanımından davalıların sorumlu olduğunu, bilirkişi raporunda geçici kabul ile 07.04.2017 tarihine kadar geçen sürede binadaki mekanik ve elektrik cihazların sistemlerin yükleme ve benzeri deney işlemlerinin geçici kabul ikmali olduğunun tespit edildiğini, alacak miktarının yüksek olması nedeniyle müvekkili kurumun hak kaybına uğramaması adına ihtiyati haczin kaldırılmasının yerinde olmadığını beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, taraflar arasında düzenlenen protokol uyarınca rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR