Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2025/3810 K.2025/4318

Bölge Adliye Mahkemesi kararı iflas idare memuru vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin taşınmazında kiracı olan davalı şirketin ödemediği kira borçlarının tahsili için İstanbul 8. İcra Dairesi'nin 2013/21235 Esas sayılı dosyası da dahil olmak üzere birkaç icra takibi yaptıklarını, davalının iflas erteleme davası nedeniyle takipte alacağı tahsil edemediklerini, davalı şirketin 19.10.2016 tarihinde iflasına karar verildiğini, müvekkili şirketin 46.732,00 USD asıl alacak ve iflas tarihine kadar işlemiş 4.647,00 USD faizi olmak üzere toplam 51.379,00 USD kira alacağı bulunduğunu,

alacağın iflas tarihindeki kur karşılığı olan 158.694,32 TL ile 18.190,61 TL icra vekalet ücreti olmak üzere toplam 176.884,93 TL'nin iflas masasına kaydı için başvurduklarını, iflas idaresinin alacağı tamamen reddettiğini, tarafların ticari defter ve kayıtları incelendiğinde müflis şirketin alacağı bulunduğunun görüleceğini ileri sürerek reddedilen 176.884,93 TL'nin faizi ile birlikte iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı müflis şirket cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; yargılama aşamasında İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi' nin davalı şirketin iflasına ilişkin 2013/272 Esasa sayılı dosyasının kesinleşmiş olup dosya içeriğine uygun denetlenebilir bilirkişi raporunun benimsendiği gerekçesiyle davacının müflis şirketten iflas tarihi itibariyle 176.884,93 TL alacağının olduğunun tespiti ile iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde iflas idare memuru vekilince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm tesisine, İİK'nın 195. maddesi uyarınca, müflisin borçlarının iflas ile birlikte muaccel hale geldiği ve iflasın açıldığı güne kadar işlemiş faiz ile takip masraflarının asıl alacağa ekleneceği, anılan maddede takip masrafları arasında, tahsil harcı ile icra vekalet ücretine yer verilmediği,

bu nedenle iflas tarihi itibarıyla 157.661,00 TL alacağın iflas masasına kaydına karar verilmesi, davacının icra vekalet ücreti yönünden talebinin ise reddi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, davacının 157.661,00 TL alacağının iflas masasına kayıt ve kabulüne, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

İflas idaresi vekili temyiz dilekçesinde; masaya kaydı talep edilen alacağın kira ilişkisinden kaynaklanan alacak olduğunu, kira sözleşmesinde home ofis olarak kullanılacağının belirtildiğini, kullanım amacının şirket faaliyeti olmadığının açık olduğunu, bu bağlamda temerrüt faizi hesabının nasıl yapıldığına bilirkişi raporunda ve gerekçeli kararda detaylı şekilde yer verilmediğini, ticari işten kaynaklanmayan bu kira ilişkisindeki faiz hesaplamasını kabul etmediklerini, İİK.

193. madde dikkate alınmadan hesaplama yapıldığını, bu maddeye göre iflas kararının kesinleşmesi ile birlikte açılan takibin düşmüş olacağından icra dosyasında yer alan borcun hesaplamaya dahil edilmesinin kabul edilmediğini, faiz hesaplamasında davacı kayıtlarının esas alındığını, gerekçeli kararlarda bu hususa değinilmemesinin, bu madde dikkate alınmadan hazırlanan bilirkişi raporlarının karara esas alınmasının hatalı olduğunu, başlatılan icra takibinin kesinleşip kesinleşmediği hususunun da ayrıca incelenmesi gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, İİK. 235. madde gereğince açılmış olan alacağın iflas masasına kayıt ve kabulü istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, iflas idaresi vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR