Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2008/15884 K.2011/2550

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılanın temyizinin niteliğe yönelik olduğu kabul edilerek hükmün esastan incelenmesine karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre, eylemin basit zimmet olduğu şeklindeki kabulde yasaya aykırılık yok ise de,

1-Olayın kontrolör tarafından ortaya çıkartılması üzerine, 18.02.2002-03.06.2002 tarihleri arasında gerçekleşen basit zimmet sonucu mal edinilen 24.291.014.751 TL (24291,01 TL) paranın soruşturma öncesinde tamamen ödenmesinin 5411 sayılı Yasa'nın 160/4.maddesinde öngörülen uğranılan zararın tamamen tazmin edilmesi olarak kabul edilmesi gerekirken, yanlış nitelendirme sonucu banka zararının kullanma zimmeti nedeni ile bankanın mahrum kaldığı gelir miktarına denk gelen 1603, 92 TL olarak hesaplanıp, bu miktarın da değer azlığı nedeniyle indirime esas alınması,

2-Mahkemece 765 sayılı TCK.nun teselsüle ilişkin 80., takdiri indirime ilişkin 59., mahsuba ilişkin 40.maddeleri, yine ertelemeye ilişkin 647 sayılı Yasa'nın 6.maddesi uygulandığı halde, sözü edilen yasa maddeleri yanında 5237 sayılı TCK.nun gün adli para cezasının paraya çevrilmesine ilişkin 52.maddesinin uygulanması suretiyle karma uygulama yapılması,

Yasaya aykırı,

3-Hükümden sonra, 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasa'nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesinin 5 ve 14.fıkraları uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulamasının olanaklı hale gelmesi ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasa'nın 7.maddesi ile bir cümle eklenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi gözetilerek, koşulları oluştuğunda hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulamasının değerlendirilmesi zorunluluğu,