KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2009/15215 E., 2012/24582 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Ekim 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 5607 sayılı kanuna muhalefet
- Hüküm
- Hükümlülük ve müsadere
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
Sanık hakkında TCK'nin 58. maddesi tatbik edilirken tekerrüre esas olan önceki mahkumiyetlerinden en ağırının uygulanması gerekirken ceza miktarı olarak daha hafif olan mahkumiyetinin tekerrür uygulamasına esas alınması temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.
5237 sayılı TCK.nın 53/1.maddesi uyarınca hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak belli hakları kullanmaktan yoksun bırakma kararı verilirken, sanığın 5237 sayılı TCK.nın 53/1-a, b, d, e bentlerinde belirtilen haklarından aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanıncaya, 53/1-c maddesinde yazılı haklardan ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilmesine, diğer kişilere yönelik bu hakları bakımından aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılacağı hususunun gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının bu konu ile ilgili kısmının " sanığın 5237 sayılı TCK.nın 53/1-a, b, d, e bentlerinde belirtilen haklarından aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanıncaya, 53/l-c maddesinde yazılı haklardan ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca kendi altsoyu üzerindeki velayet,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2009/15215, K. 2012/24582, 2 Ekim 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama