KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2009/4637 E., 2011/3512 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Nisan 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kaçakçılık
- Hüküm
- Hükümlülük ve müsadere
Karar Metni
235 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
İadesine karar verilen eşya yönüyle aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede;
Hükmolunan cezanın nev'i ve miktarı ile zoralımına karar verilen eşyanın değerine göre, 21 Temmuz 2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı kanunun 3/B ve 2/A-c madde fıkraları ile değişik 1412 sayılı CMUK'nun 305/1 ve HUMK.nun 427. maddeleri uyarınca hükınün temyizi kabil bulunmadığından, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca sanık müdafiinin temyiz isteğinin REDDİNE, 06.04.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
(Muhalif)
KARŞI OY
Her ne kadar Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2.5.1994/97-126. 19.9.2006/180-195. 21.6.2005/61-82 ve 24.3.2009/237-71 gün ve sayılı kararlarında belirtildiği üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığının hüküm tarihindeki yasal düzenlemeler dikkate alınmak suretiyle belirlenmesinin gerektiği savunulabilirse de.
Anayasa Mahkemesinin 7.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren 23.7.2009 gün ve 2006/65-2009/114 sayılı kararıyla 1412 sayılı CMUK.nun 305/1.maddesindeki temyiz edilebilirliğe sınır getirilmesine ilişkin kuralın iptal edilmesi nedeniyle,
iptal kararının yürürlüğe girdiği anda yürürlüğe giren usul kuralı nedeniyle temyiz yeteneğinin belirlenmesinin gerekmesi ve inceleme tarihindeki 1412 sayılı yasanın 305. maddesine göre mahkumiyet kararlarının temyiz edilebilirliği bakımından sınır bulunmadığından ve inceleme tarihine göre kararın verilebilecek cezanın nevi ve miktarına bakılmaksızın temyiz edilebilir olduğunu düşündüğümden sayın çoğunluğun kararına katılmamaktayım.
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2009/4637, K. 2011/3512, 6 Nisan 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama