Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2010/14612 K.2013/17468

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılanlar ... ve ... vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen müştekilerin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığından vaki temyiz itirazlarının 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Katılan banka vekilinin sanıklar ... ile ... hakkındaki beraat hükmünü temyizi yönünden yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III-Sanık ... müdafii ile katılan banka vekilinin temyizlerine gelince;

29.01.1990 gün ve 20417 mükerrer sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 399 sayılı KHK'nin 3771 sayılı yasanın 3.maddesiyle yeniden düzenlenen 11/b maddesinde.

KİT personelinin, teşebbüslerin ve bağlı ortaklıkların paralarına karşı işledikleri suçlardan dolayı memur sayılarak haklarında 765 sayılı TCK'nun 2. kitap üçüncü ve altıncı bablarındaki hükümlerin uygulanacağı kurala bağlanmış ve buna bağlı olarak Emlak Bankası personelinin banka parasını mal edinmesinin diğer koşulların oluşması halinde zimmet suçunu oluşturacağı gözetilerek, 4389 sayılı Bankalar Yasasının 22/11.maddesi yollamasıyla anılan banka personelinin zimmet suçlarında daha ağır hükümler taşıyan 765 sayılı TCK'nun 202.maddesinin uygulanması gerekeceği kabul edilmiş ise de.

25.11.2000 tarihinde yürürlüğe giren 4603 sayılı Kanunun 1.maddesinin 5.bendinde belirtilen 399 sayılı KHK'nin bankalar hakkında uygulanmayacağına dair hüküm uyarınca, TCK'nun uygulanması açısından memur sayılma olanağı bulunmayan Emlak Bankası personelinin Türk Ceza Kanununda yazılı zimmet suçunu işleyemeyeceği, Dairemizce de sonradan benimsenen Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 08.02.2005 gün ve 2005/146-7 ve 04.05.2010 gün ve 2009/7-223 esas, 2010/104 karar sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere;

sanık hakkında 4389 sayılı Bankalar Kanununun 22/3. maddesi ile 5411 sayılı Bankalar Kanununun 160. maddesi uyarınca değerlendirme yapılarak, lehe olan yasa hükümleri uygulanarak hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden uygulama yeri bulunmayan 765 sayılı TCK'nun 202.maddesindeki eylemine karşılık geldiği gerekçesiyle 5237 sayılı TCK'nun 247.maddesi uyarınca yazılı şekilde hüküm kurulması,