Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2010/3108 K.2012/24299

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü; I- Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen müşteki Tarım Müdürlüğü ve Maliye Hazinesi'nin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı gibi davaya katılmasına karar verilmesi de hükmü temyize yetki vermeyeceğinden, müşteki vekilinin vaki temyiz itirazlarının 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık müdafiilerinin temyiz itirazlarına gelince

Suç tarihi itibariyle 5179 sayılı Kanunun 29/ı maddesinde öngörülen cezanın miktarına göre sulh ceza mahkemesi görevli ise de,

Hükümden sonra, 13.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren ve 5179 sayılı yasayı yürürlükten kaldıran 5996 sayılı yasanın 40/1-a maddesinde "İnsan tüketimine uygun olmayan gıdalar, masrafları sorumlusuna ait olmak üzere piyasadan toplatılır ve mülkiyetinin kamuya geçirilmesine karar verilir. Bu ürünleri üreten veya piyasaya arz edenler hakkında kamunun sağlığına karşı suçlar kapsamından Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunulur." şeklinde.

5237 sayılı TCK.nun 186/1.maddesinde ise "Kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak biçimde bozulmuş, değiştirilmiş her tür yenilecek veya içilecek şeyleri veya ilaçları satan, tedarik eden, bulunduran kimseye bir yıldan beş yıla kadar hapis ve binbeşyüz güne kadar adli para cezası verilir" şeklinde düzenlemeler yer alıp, 5237 sayılı TCK.nun 186/1.maddesinde öngörülen hapis cezasının üst sınırı itibariyle davaya bakma görevinin 5235 sayılı yasanın 11.maddesi uyarınca asliye ceza mahkemesine ait bulunduğundan, 5728 sayılı yasanın geçici 2.maddesi uyarınca görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,