Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2010/8151 K.2013/3684

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE, ancak;

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/8.maddesi uyarınca sanık hakkında öncelikle gün adli para cezası belirlenmesi ve artırım ve indirimlerin gün para cezası üzerinden yapıldıktan sonra sonuç gün para cezasına bir gün için tayin olunan miktar ile çarpımıyla belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 5237 sayılı TCK hükümlerine göre cezaların toplanması öngörülmediği, her bir cezanın varlığını ayrı ayrı koruduğu gözetilmeden sanık hakkında doğrudan verilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının içtimaına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, sanık hakkındaki hükmün 1 numaralı bendindeki "...günlüğü 30 YTL den olmak üzere..." ve "...karşılığı 6750 YTL..." ibareleri çıkartılmak, 2 numaralı bendindeki "...5625 YTL..." ibaresi çıkartılarak yerine "...187 gün..." ibaresi yazılmak ve 2 numaralı bentten sonra gelmek üzere,

5237 Sayılı TCK'nun 52/2 maddesi gereğince sanığın ekonomik sosyal durumu dikkate alınarak gün adli para cezasının günlüğü 30,00 TL den 5.610,00 TL adli para cezasına çevrilmesine" cümlesi eklenmek ve hükümdeki adli para cezalarının içtimai ile ilgili "4" numaralı hüküm fıkrasının hükümden çıkartılarak sair kısımlarının aynen bırakılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.02.2013 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Suça konu çayların kolluğun yapmış olduğu arama tarama faaliyeti sırasında boş arazide ve sahipsiz bir şekilde ele geçirildiği cihetle; sanığın arazide bulunan suça konu çayları sahiplendiği ve kendisine ait olduğu yönündeki beyanı dışında mahkumiyeti için yeterli delil bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olmasının Anayasa'nın 141/3 ve 5271 sayılı CMK.nun 34, 230 ve 289/g maddelerinin amir hükmü olduğu dikkate alınarak; iddia, savunma, sanığın leh ve aleyhindeki kanıtların tartışılması ve yasal ögelerinin gösterilmesi gerektiği gözetilmeden ve mahkemeye ait Dairemizden aynı gün temyiz incelemesinden geçen 18 adet dosyanın tamamında da hükmün gerekçesinin aynı olup her dosyanın özelliğine göre somut olaya uygun ve yeterli gerekçe içermeden, sanığın eylemi somutlaştırılmaksızın şablon nitelikte yazılı şekilde hüküm kurulması,

Nedenleriyle hükmün bozulması gerektiğinden, aksi yönde oluşan sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.