Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2010/9766 K.2010/15684

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan duruşma sonunda toplanan deliller karar yerinde irdelenerek sanığın suçunun sübutu kabul edilmiş, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde aşağıda gösterilen sebepler dışında bir isabetsizlik bulunmamış olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı inceleme sırasında ileri sürdüğü sair hususlara değinen temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında, mudilere ait hesaplardan talimat ve bilgileri dışında para çekmesi nedeni ile zimmet suçundan dava açılmış olup, tediye fişlerindeki mudiler adlarına atılmış imzalar ile hesap kartonlarındaki imzaların benzerlik göstermediği, imzalar arasındaki farklılığın ilk bakışta anlaşılabileceği, dolayısıyla eylemlerde aldatıcılık niteliğinin bulunmaması nedeniyle, sanığın 4389 sayılı Yasa'nın 22/3-1.cümle maddesi yerine, aynı yasanın nitelikli zimmet suçunu düzenleyen 22/3-2.cümle maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,