Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2013/15322 K.2014/1632

Bakaya kalmak suçundan sanık Hasan Kımaz'ın, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 63/1-a (3 aydan sonra kendiliğinden gelenler), 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1. maddesi gereğince 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 51/1.maddesi uyarınca cezasının ertelenmesine, sanığın anılan Kanun'un 53/1. maddesinde sayılan hakları ceza müddeti boyunca kullanmaktan yoksun bırakılmasına dair, Şanlıurfa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 14/02/2008 tarihli ve 2008/15-34 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 01.08.2013 gün ve 49210 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/09/2013 gün ve KYB. 2013/268601 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 1632 sayılı Kanun'un 31/03/2005 tarihli ve 5329 sayılı Kanun'la eklenen Ek 8.maddesinde "26/09/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun genel hükümleri bu Kanun'da yer verilen suçlar hakkında da uygulanır.

Ancak bu Kanun'un fer'î askerî cezalara ve cezaların ertelenmesine ilişkin hükümleri ile zamanaşımına ilişkin 49. maddesinin (A) bendi hükümleri saklıdır" hükmünün yer aldığı ve aynı Kanun'un 47/1.maddesinde, anılan Kanun'un 63/1. maddesinde yazılı suçtan dolayı verilen cezaların tecil edilemeyeceğinin öngörüldüğü gözetilmeden sanık hakkında verilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 51.maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmesinde, 5237 sayılı Kanunu'nun 53/4. maddesine aykırı olacak şekilde kısa süreli hapis cezası ertelenmiş olan sanık hakkında aynı Kanun'un 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesinde,

isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Şanlıurfa l.Sulh Ceza Mahkemesinin 14.02.2008 gün ve 2008/15 Esas, 2008/34 Karar sayılı kararının;