KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2013/19997 E., 2014/17901 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Ekim 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 5607 sayılı yasaya muhalefet
- Hüküm
- Hükümlülük, müsadere
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü; I- Hükmü temyiz eden katılan idare vekili hakim tarafından görülerek 19.07.2011 tarihinde havale edilen dilekçesi ile temyiz talebinden vazgeçtiğinden katılan idare vekilinin temyizi yönünden inceleme yapılmasına yer olmadığına,
II- Sanık ... müdafıinin ve sanık ...'in temyizlerine göre yapılan incelemede
1- Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre sanığa atılı eylemin 15.05.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5752 sayılı kanunun 3. maddesiyle değişik 4733 sayılı kanunun 8/4 maddesinde öngörülen suçu oluşturacağı gözetilmeden oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde hüküm tesisi, temyiz edenlerin sıfatına göre bozma nedeni olarak sayılmamıştır.
2-Sanık ... hakkında yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CMK'nın 231/6.maddenin c bendinde yazılı, "suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi" koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasmm geri bırakılmasına karar verilemeyeceğinin belirlendiği, dosya kapsamına göre sanığın zararı gidermediği anlaşıldığından Mahkemece CMK'nın 231/5.maddesi gereğince hükmün açıklanmasmm geri bırakılmaması sonuç itibariyle doğru olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır.
Sair temyiz itirazlarının reddine ancak;
Davaya katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin katılan olarak kabulü ile lehine maktu vekalet ücreti hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2013/19997, K. 2014/17901, 28 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama