KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2013/2292 E., 2013/23569 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Aralık 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 5607 sayılı kanuna muhalefet
- Hüküm
- Sanığın hükümlülüğüne ve müsadereye
Karar Metni
297 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz talebi yönünden yapılan incelenmede,
Hükmü temyiz etmiş bulunan müşteki Gümrük İdaresi vekili, hakim tarafından görülerek. 25.01.2011 tarihinde havale edilen dilekçe ile temyiz isteğinden vazgeçtiğinden bu yönden İNCELEME YAPILMASINA YER OLMADIĞINA,
Sanık ...`nın temyiz talebi yönünden yapılan incelemede,
5237 sayılı TCK.nun 58/7.maddesinde, mahkumiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtileceği öngörülmüştür.
5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108.maddesinin 4. fıkrasında "Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler." 5.fıkrasında "Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıvermeye ilişkin hükümler uygulanır." 6.fıkrasında "Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir. Denetim süresi en fazla beş yıla kadar uzatılabilir." hükümleri mevcuttur.
Bu yasal düzenlemeler karşısında, denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevinin, hükmü veren mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan mahkemeye ait olduğu gözetilerek, 5237 sayılı TCK.nun 58/7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ayrıca denetimli serbestlik tedbiri süresinin de gösterilmesi,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2013/2292, K. 2013/23569, 5 Aralık 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama