Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2013/23522 K.2014/19974

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-İddianamede TCK'nın 58.maddesinin tatbiki istenmediği halde, 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı da tanınmadan sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 51 .maddesinin 1.fıkrasının (a) bendinde; sanığın daha önce üç aydan fazla hapis cezası ile cezalandırılmamış olması koşulu ve (b) bendinde; suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işleyemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması hükmü getirilmiş olmakla, sanığın adli sicil kaydında yer alan adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün TCK'nın 51.maddesinin uygulanmasında yasal engel oluşturmayacağı gözetilmeksizin yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık irdelenmeden, “Sanığın tekerrür süresinde suç işlemiş olması nedeniyle” şeklindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile sanık hakkında hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

3-TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkiler ile 1. fıkrada yazılı diğer hak yoksunluklarından cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi,

4-Gün adli para cezası paraya çevrilirken, uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,