KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2013/4179 E., 2014/8094 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Nisan 2014
- Tebliğname No
- 7 - 2011/203789
- Mahkemesi
- Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 02/12/2010
- Numarası
- 2009/1158 (E) ve 2010/841 (K
- Suç
- Marka hakkına tecavüz
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
1-Karar başlığında suça konu marka sahibi olan katılan şirket adı yerine şirket yetkilisinin adının yazılması,
2-5271 sayılı CMK.nın 231. maddesinde düzenlenen "suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararı aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi" ve diğer objektif ve sübjektif koşulların varlığı halinde, CMK.nın 231/5. madde ve fıkrası gereğince, sanık hakkında aynı yasanın 231/6-c maddesi de değerlendirilerek tespit edilen söz konusu zararın giderilmesi durumunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceği anlaşılmaktadır.
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı kararında; "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından biri olan zarardan kast edilen maddi zarar olup, bu zararın belirlenmesinde teknik bilgiye ihtiyaç duyulmayan hallerde hakim, kanaat verici basit bir araştırma yaparak zararı belirlemelidir." denilmektedir.
Bu ilkeler çerçevesinde her olaya özgü ayrı değerlendirme yapılarak, maddi zararın kanaat verici basit bir araştırma ile tespit edilebilmesi gerekir. Dosya kapsamından katılanın marka hakkının ihlali suretiyle meydana gelen zararın basit bir araştırma ile tespit edilebilecek zarar niteliğinde olmadığı ve dosyaya yansıyan katılanın tespit edilmiş bir zararı bulunmadığı gözetilmeden mahkemece sanığın katılan şirketin zararını gidermediği gerekçesiyle sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2013/4179, K. 2014/8094, 22 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama