KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2014/16434 E., 2015/21431 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Kasım 2015
- Tebliğname No
- 7 - 2013/11155
- Mahkemesi
- Şanlıurfa 1.Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 02/10/2012
- Numarası
- 2012/212 (E) ve 2012/1003 (K
- Suç
- 5015 sayılı Yasa'ya Muhalefet
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
Yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CMK'nın 231/6. maddenin c bendinde yazılı, "suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi" koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceğinin belirlendiği, dosya kapsamına göre sanığın zararı gidermediği anlaşıldığından mahkemece CMK'nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmaması sonuç itibariyle doğru olduğundan bozma sebebi yapılmamıştır.
Sair temyiz nedenlerinin reddine ancak;
1-Sanık hakkında 5015 sayılı Kanunun 5/1 fıkrası gereğince kamu davası açıldığı halde, CMK’nın 226/2 fıkrası uyarınca sanığa 5015 sayılı Kanunun Ek 5/1 maddesinden ek savunma hakkı verilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi suretiye savunma hakkının kısıtlanması,
2-Velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan yoksunluğun 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca yalnızca kendi alt soyundaki kişiler bakımından koşullu salıverilmeyle sona ereceği gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı yasanın 53/1-c maddesinde yazılı haklardan koşullu salıvermeye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,
3-Suça konu mazotun 5015 sayılı 5/1. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2014/16434, K. 2015/21431, 10 Kasım 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama