Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2014/16786 K.2014/12453

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 36/3-a maddesine aykırı davranmaktan dolayı kabahatli O.. Y.. hakkında 1.407,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Aydın Bölge Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 25/12/2013 tarihli ve 971503 sayılı idari para cezası karar tutanağı karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Aydın 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 24/02/2014 tarihli ve 2014/189 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 15.04.2014 gün ve 260908 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.04.2014 gün ve KYB. 2014-146473 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu. Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sürücü belgesiz kişilerce araç sürülmesine izin verdiğinden bahisle araç sahibi O.. Y.. hakkında 2918 sayılı Kanun’un 36/3-a maddesi uyarınca idari para cezası uygulanmış ise de, muterizin 06/02/2014 tarihli başvuru dilekçesinde belirttiği ve dilekçesine eklediği 22/12/2013 tarihli araç kiralama sözleşmesine göre, kabahatte kullanılan DP plaka sayılı hususi kamyonetin sürücü belgesi bulunan D..

Ö.. isimli bir kişiye 31/12/2013 tarihine kadar kiraya verildiği, 25/12/2013 tarihinde sürücü belgesi bulunmayan T..

Ö.. isimli bir kişi tarafından araç kullanılırken hız sınırını aşması sebebiyle bu şahsın yüzüne karşı sürücü belgesiz araç kullanmaktan işlem yapıldığının anlaşılması karşısında, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “başvurunun incelenmesi” başlıklı 28. maddesinin 4. fıkrasında yer alan, “mahkeme, başvuruda bulunan kişilere cevap dilekçesinin bir örneğini tebliğ eder; talep üzerine veya re'sen tarafları çağırarak belli bir gün ve saatte dinleyebilir.

Dinleme için belirlenen günle tebligatın yapılacağı gün arasında en az bir haftalık zaman olmasına dikkat edilir. Dinleme sırasında taraflar veya avukatlar hazır bulunur. Mazeretsiz olarak hazır bulunmama, yokluklarında karar verilmesine engel değildir.

Bu husus, tebligat yazısında açıkça belirtilir.” şeklindeki düzenleme ile aynı maddenin 5. fıkrasında yer alan, “Ceza Muhakemesi Kanununun tanıklığa, bilirkişi incelemesine ve keşfe ilişkin hükümleri, bu başvuru ile ilgili olarak da uygulanır.” biçimindeki düzenleme nazara alındığında, muterizin bu iddialarının araştırılarak, gerektiğinde aracı kullanan ve kiralayan kişilerin dinlenip, kira sözleşmesinin aslının temin edilerek,

araç maliki olan muterizin, sürücü belgesi olmayan T..Ö.. tarafından aracın kullanılmasına izin verip vermediği hususunun tespit edilip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde başvurunun reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;