Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2014/18496 K.2015/14617

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Suç tarihi itibariyle sanıktan ele geçirilen bandrolsüz sigaralar yönünden 4733 sayılı Yasanın 8/4.maddesi, kaçak telefonlar ve şarj aletleri yönünden de 5607 sayılı Yasanın 3/5.maddesi uyarınca ayrı ayrı ceza tayini gerekirken yazılı şekilde sadece 4733 sayılı Yasa uyarınca mahkumiyete hükmedilmesi,

2-Sanığa verilen gün para cezası adli para cezasına çevrilirken kanun maddesinin TCK'nun 52/2 maddesi yerine 50/1 olarak yanlış gösterilmesi,

3-TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,

4-Sanığın adli sicil kaydında gözüken Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/145 esas, 2006/402 karar sayılı ilamının getirtilerek tekerrüre esas olup olmadığı konusunda denetime imkan verecek şekilde değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmeksizin, tazmini nitelikteki 582 TL kesin adli para cezası olup, 5320 sayılı Yasa'nın 8.maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 305/son maddesi uyarınca tekerrüre esas oluşturmayan Asliye Ceza Mahkemesinin 13.04.2007 tarih 2006/199 Esas ve 2007/121 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınarak yazılı şekilde mükerrirlere özgü infaz rejimi ile denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,