Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2014/23279 K.2016/5378

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen ve kanun yolu bildiriminde eksiklik bulunmayan 11.03.2014 tarihli mahkumiyet kararının, sanığın hem duruşmada bildirdiği hem de MERNİS adresi olan adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2.maddesine göre 09.04.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanığın ise 18.04.2014 tarihinde temyiz isteminde bulunduğu, Mahkemenin 30.05.2014 tarihli ek karar ile sanığın süreden sonra olduğundan bahisle temyiz istemini reddettiği, bu red kararının usulüne uygun olarak sanığa 09.06.2014 ve müdafiine 12.06.2014 tarihinde ayrı ayrı tebliğ edildiği,

bu tarihten sonra herhangi bir temyiz talebinin olmamasına rağmen mahkemenin resen dosyayı ele alarak 12.06.2014 tarihli ek karar ile sanığın 18.04.2014 tarihli temyiz istemini bu defa süresinde kabul ederek dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay'a gönderdiği anlaşılmıştır.