Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2014/2962 K.2014/2622

Muhtelif suçlardan hükümlü H..

A..'in, Gaziantep 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/09/2013 tarihli ve 2013/236 değişik iş sayılı içtima kararı ile toplanan 2 ay 181 gün hapis cezasının infazı sırasında, hükümlünün 31/01/2013 tarihli ve 28545 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6411 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un geçici 1. maddesi ile 5275 sayılı Kanuna eklenen 105/A-l maddesinde düzenlenen denetimli serbestlik hükümlerinden yararlandırılması talebinin kabulüne,

hükümlünün koşullu salıverme tarihi olan 11/02/2014 tarihine kadar olan cezasının geriye kalan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Gaziantep İnfaz Hakimliğinin 11/09/2013 tarihli ve 2013/2646 esas, 2013/2633 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/10/2013 tarihli ve 2013/1099 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 25/12/2013 gün ve 78660 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/01/2014 gün ve KYB.

2014/4397 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

11/04/2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6291 sayılı Kanun ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’a eklenen 105/A maddesinde, kanunda belirtilen şartları taşıyan hükümlülerin cezalarının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri olarak infazına dair düzenleme getirildiği yine aynı maddenin 4. bendinde ise "Adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle, hapse çevrilen hükümlülerin yukarıdaki fıkralardaki infaz usulünden yararlanmalarında, hak ederek tahliye tarihi esas alınır." şeklinde düzenlemenin yer aldığı,

hükümlünün içtima kararına konu 154 gün hapis cezasının süresinde ödenmemesi üzerine hapse çevrilen adli para cezası olması itibariyle, adlî para cezasının ödenmemesi nedeniyle cezası hapse çevrilen hükümlülerin yukarıda belirtilen infaz usulünden yararlandırılmalarında hak ederek tahliye tarihinin esas alınması gerektiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;