Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2014/3657 K.2014/14525

Özürlü ve eski hükümlü çalıştırmak yükümlülüğüne uymamak eyleminden kabahatli M.. A.. hakkında, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 30, 108, 101. maddeleri uyarınca 59.306,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü Muğla İl Müdürlüğünün 22/02/2011 tarihli ve B.13.l.TIK.2.48.00.00.310.02/52054 sayılı idari yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun kısmen kabulü ile 39.130 Türk lirası İdarî para cezasının iptaline,

20.176 Türk lirası idari para cezası bakımından başvurunun reddine ilişkin Muğla Sulh Ceza Mahkemesinin 06/03/2013 tarihli ve 2011/177 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/06/2013 tarihli ve 2013/179 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 06/01/2014 gün ve 1339 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/01/2014 gün ve KYB.

2014-13209 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin, 5560 sayılı Kanun'un 33. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile değişik 1 ve 2. fıkralarında;” (1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez.

(2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla İdarî para cezasını gerektiren kabahatlerde dört, c) Ellibin Türk Lirasından az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda,

idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihin Nisan 2010 ile Mayıs 2010 olduğu dolayısıyla merci karar tarihi itibarı ile bu aylar bakımından da zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeden yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;