Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2015/12252 K.2018/8530

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Gümrük İdaresi Adına Hazine Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden Yapılan İncelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. madde ve fıkrası kapsamında kaldığı cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresinin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, müşteki Gümrük İdaresi adına Hazine vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II) Sanığın Mahkumiyet Hükmüne Yönelik Temyiz İstemi Yönünden Yapılan İncelemede;

Gıyabi kararın sanığa 19/11/2013 tarihinde tebliğ edildiği, Gümrük İdaresi adına Hazine vekilinin temyiz dilekçesinin ise sanığa 14/10/2013 tarihinde tebliğ edildiği, sanık tarafından hükmün yasal süresi içinde 21/11/2013 tarihinde temyiz edildiği görülerek yapılan incelemede;

Suç konusu 800 karton sigaranın miktarı gözetildiğinde, cezanın hakça oranda alt sınırdan uzaklaşılarak tayini gerekirken, sanık hakkında asgari hadden hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

1. Hükümden sonra 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2. Davaya konu sigaralar hakkında 30/10/2012 günü tasfiye kararı verildiğinin anlaşılması karşısında, eşya tasfiye edilmiş ise tasfiye bedelinin hazine adına irad kaydına, tasfiye edilmemiş ise 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi uyarınca,

1. Hükümden TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması, yerine "24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. Sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nin 53/1-2-3. madde fıkralarının tatbikine," ifadesinin eklenmesi,

2. Dava konusu eşyanın müsaderesine ilişkin bendin hükümden çıkartılarak yerine "dava konusu eşya tasfiye edilmiş ise tasfiye bedelinin hazine adına irad kaydına, tasfiye edilmemiş ise 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi uyarınca müsaderesine" bendinin eklenmesi ve hükmün diğer yönlerinin aynen bırakılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III) Nakil Aracının İadesine Yönelik Temyiz İncelemesine Gelince;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.07.2011 tarihli ve 2011/119-162 Esas, Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, aleyhe değiştirme yasağı münhasıran cezalar ile ilgili olup, cezalarda, 5237 sayılı TCK'nin 45. maddesinde hapis ve adli para cezaları olarak sayıldığı cihetle, güvenlik tedbiri niteliğinde olan dava konusu nakil aracının müsaderesi ya da iadesine ilişkin hususlarda kazanılmış haktan bahsedilemeyeceği kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın aracı, arkadaşından emaneten aldığını beyan etmesi karşısında; dava konusu nakil aracının ruhsat bilgileri celp edilip, tescil maliki de dinlenmek suretiyle, dava konusu eşyanın, taşıma aracının yüküne göre miktar ve hacim bakımından ağırlıklı bölümü oluşturduğu, kaçak eşyanın değerine nazaran nakilde kullanılan aracın müsaderesinin hakkaniyete de aykırı olmayacağı, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Yasa'nın 13/1-b maddesinde belirtilen şartın olayda gerçekleştiği gözetilerek aracın iyi niyetli 3. kişiye ait olup olmadığı belirlenip buna göre müsaderesine ya da iadesine karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,