KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2015/19190 E., 2019/33850 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Temmuz 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 5015 sayılı Kanuna muhalefet
- Hüküm
- Hükümlülük, müsadere, iade
Karar Metni
301 kelime·2 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
I) Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;
Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar görmeyen ... İdaresi’nin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından ... İdaresi vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,
II) Sanık ...'ın temyiz isteminin incelenmesinde;
Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar gören ve usulüne uygun olarak davaya katılan EPDK lehine vekalet ücretine hükmolunmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
1. Sanıklar hakkında takdiri indirim uygulanırken uygulama maddesi olarak TCK'nun 62/1. madde ve fıkrası yerine TCK'nun 62. maddesinin gösterilmesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,
2. 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,
1. Hükümden takdiri indirim nedeni uygulanmasına ilişkin (2) numaralı paragrafından "TCK.nun 62 maddesi" ifadesinin çıkartılarak yerine "TCK'nun 62/1. madde ve fıkrası" ifadesinin eklenmesi,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2015/19190, K. 2019/33850, 9 Temmuz 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama