Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2015/19225 K.2017/7834

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gıyabi kararın sanık ...'in bilinen en son adresi olan ve yargılama aşamasında bildirilen adresine tebliğ edilmesi, bila tebliğ halinde 6099 sayılı Yasa ile değişik 7201 sayılı Yasanın 21/2. maddesi uyarınca mernis adresine tebligat yapılması gerektiği gözetilmeden, doğrudan anılan kanunun 21/2. maddesine göre tebligat yapılması usulsüz olduğundan, öğrenme üzerine temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek sanık ... ve sanık ...'ın temyiz istemlerine yönelik yapılan incelemede;

Hüküm gerekçesinde lehe-aleyhe kanun değerlendirmesi yapılırken 5607 sayılı Yasa yönünden kabul edilen miktarlar ile hükmedilen miktarlar arasında farklılık olduğu görülmüş ise de; iki durumda da 5607 sayılı Yasa uyarınca hükmedilen sonuç cezaların 4926 sayılı yasaya göre hükmedilecek sonuç cezadan lehe olması karşısında tebliğnamedeki 1 numaralı görüşe ve bozmadan sonra sanıkların lehine olarak 5607 sayılı yasanın 3/5. madde ve fıkrası uyarınca hüküm kurulması ve bu kanun uyarınca toplu kaçakçılık suçunun oluşabilmesi için en ... 3 kişinin varlığının gerekmesi karşısında bireysel kaçakçılık suçundan hüküm kurulmaması gerektiğine dair olan tebliğnamedeki 2 numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.

Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine karar verilmesi,