Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2015/21259 K.2019/35304

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1. Hükmün açıklanmasına esas alınan Ceyhan 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/47 Esas, 2013/188 Karar sayılı kararının Dairemizin 01.02.2016 tarihli, 2014/30647 Esas, 2016/950 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği gözetilmeden, anılan ilamın 13.06.2013 tarihinde kesinleştiğinden bahisle yazılı şekilde hükmün açıklanmasına karar verilmesi,

2. Sanık hakkında 5607 sayılı Yasanın 4/4. maddesinde düzenlenen meslek ve sanatın sağladığı kolaylıktan faydalanarak işlediğinden bahisle arttırım yapılmış ise de sanığın şoför olmasının başlı başına 5607 sayılı Yasanın 4/4. maddesinde vücut bulan nitelikli hale sebebiyet vermeyeceği gözetilmeden ve mesleğininde nasıl bir kolaylık sağladığı tartışılmadan sanık hakkında fazla ceza tayini,

3. Gün adli para cezasının paraya çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 52/2. madde ve fıkrası yerine TCK'nun 52. maddesinin yazılması suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

4. 24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,