Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2015/9408 K.2015/17622

5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununa muhalefet suçundan sanık ...’ın; anılan Kanun’un 3/5. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 52 ve 53. maddeleri uyarınca 7 ay hapis ve 2.400 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2013 tarihli ve 2011/294 esas, 2013/142 sayılı kararı ile aynı sanığın. 4733 sayılı Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun’un 8/4.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62/1. 52 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2012 tarihli ve 2011/271 esas, 2012/500 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 18.03.2015 gün ve 19151 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.03.2015 gün ve KYB. 2015-99044 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede. Benzer bir olay nedeniyle, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 01/10/2014 tarihli ve 2014/366 esas, 2014/16340 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere.

Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/294 esas sayılı kararına konu eylemin 10/03/2011 tarihinde gerçekleştirildiği ve iddianame tanzim tarihinin ise 07/06/2011 tarihi olduğu, sanığın bu eyleminden iki gün sonra 12/03/2011 tarihinde aynı il sınırları içerisinde gerçekleştirdiği ve Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/271 esas sayılı dosyası kapsamında mahkum olduğu eylemine ilişkin iddianame tanzim tarihinin ise 09/05/2011 tarihi olduğu ve her iki eyleminde benzer mahiyette bulunduğu,

bu itibarla her iki dosyanın birleştirilip, sanığın bu eylemleri bir suç işleme kararı icrası kapsamında işleyip işlemediği ve hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/2. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışıldıktan sonra bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulmasında isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü.