Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2016/12265 K.2018/134

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

6545 sayılı Kanunun suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe girdiğinden, bu olayda uygulanması mümkün olmadığı gibi, sanığın adli sicil kaydında yalnızca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın bulunduğu ve bu kaydın CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına engel teşkil etmediği gözetilmeksizin, ayrıca sanık hakkında yeniden suç işlemeyeceğine ilişkin edinilen kanaatin gerekçesi açıklanmadan sanık hakkında TCK.nun 50., 51. ve CMK.nun 231. maddelerinin uygulanmaması ve bu maddelerin her birinin ayrı ayrı kendi gerekçelerine göre değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9., yine 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile 3. ve 8. fıkralarındaki değişiklikler ve 10. fıkrasının yürürlükten kaldırılmış olması göz önüne alındığında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda ve taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğinin belirtilmesi,