Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2016/18838 K.2017/1662

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... hakkında vekilen kararın gerekçe bölümünde beraati yönünde karar verildiğinin belirtilmesine karşın, kararın esasını teşkil eden hüküm bölümünde açılan dava ile ilgili herhangi bir hüküm kurulmadığı anlaşılmakla bu hususta mahallinde her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nin 42/1 maddesi uyarınca eski hale getirme isteği hakkında karar verme görevi bulunmayan yerel mahkemenin 19/06/2012 tarihli ve 2011/278 Esas – 2012/15 Karar sayılı kararı hukuken geçersiz ve yok hükmünde kabul edilip kaldırılarak sanık ...’ün eski hale getirme isteminin incelenmesinde;

Gıyabi kararın sanığın Mernis adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi gereğince, 09/02/2012 gününde tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de tebligatta muhatabın adreste bulunmama sebebinin gösterilmemesi karşısında, anılan kanunun 21. maddesi ile tebligat Tüzüğü'nün 28. maddesinde belirtilen esaslara uyulmadığı ve yapılan tebligatın geçerli sayılamayacağı cihetle sanığın 18/06/2012 tarihli eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteğinin süresinde olduğu kabul edilerek 17/01/2012 tarihli karara yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uygulanmamış ise de bu hususun infaz sırasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

TCK'nın 51/3 maddesi uyarınca, hapis cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresi belirlenmesi gerektiği hususunun gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan ... İdaresi’nin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi