KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2016/9011 E., 2020/3742 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Mart 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 5015 sayılı Yasaya muhalefet
- Hüküm
- Hükümlülük, erteleme, müsadere
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
1. Müşteki ... İdaresi vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;
Suçtan doğrudan zarar görmeyen ... İdaresi'nin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, müşteki ... İdaresi vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,
2. Katılan EPDK vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde ise;
Tüm dosya kapsamının incelenmesinde sanığın aracında 13.05.2012 tarihinde yapılan aramada 950 litre kaçak akaryakıt ele geçirildiği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde, 26.11.2012 tarihinde sanığın zararı taksitler halinde ödemesi koşuluyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın sanık ile EPDK’ya tebliğ edildiği, kararın 12.02.2013 tarihinde kesinleştirilmesi sonucunda mahkemece ilgili ilamın infazı için ... Mal Müdürlüğüne gönderildiği ve sanığa yapılan ihtara rağmen zararın ödenmediğinden bahisle duruşma açılarak temyize konu 29.05.2014 tarihli kararın verildiği anlaşılmakla,
5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 5. ve Ceza ve İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün 51/2. maddesi uyarınca zararın giderilmesi şartıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların Cumhuriyet Başsavcılığı'nca infaz edilmesi gerektiği gözetilmeden, infaz usulüne aykırı olarak mahkemece sanığa kamu zararını gidermesi için ihtarda bulunulması ve zararı gidermediği gerekçesiyle yazılı şekilde hükmün açıklanmasına karar verilmesi,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2016/9011, K. 2020/3742, 12 Mart 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama